شاعر : سعید توفیقی نوع شعر : مرثیه وزن شعر : مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن قالب شعر : غزل
نفس بزن وَدعا کن نگوکه گیرا نیست برای من احدی غـیرتومسیحـا نیست
حـلال کن اگراسـبـابزحـمـتت بـودم که این فـتـاده زپـا راامید فـردانیست
دلـم دو جـرعـه اذان بـلال میخـواهـد ولی چهفـایـده وقـتی بـلال اینجانیست
سـراغحـال مـراهـیچ کس نمیگـیـرد یکی دو هفته گذشت وخبر ز«منّا»نیست حلال کن که شب و روزخانه دلگیراست ببخـشفـاطمه مانند قـبـلزهـرانیست
مـن ازتــمـامـی فـامـیـلهـا گـلـه دارم دراین مدیـنه کسی مرهم دل مانیست غرور زن به تکاپوی خانهداری اوست ببخش همسرت این روزها سرِپا نیست
نماز مغـرب اگرپیـرهن عـوض بکنم دوام پـیـرهـنـم تـا نـمـازعـشـا نـیـست
من از خجـالـت اسما وفـضه آب شدم یکی دومـاه شده بـین ما مـساوا نیست
کـنون که لاغـری من به چـشـم میآید نگـیـرخـرده ولی مـوقـع تـماشانیست
رفـیـق نــیــمــۀ راه تـونــیـســتـم امّــا پسرعمو چه کنم؟عمر من به دنیا نیست
به صبح تا بـرسـم چـند بـار میمـیـرم که هرشبم شب یلداست بسکه طولانیست